جيني اگر مي خواستي بكشاني ام به اين روز كه بنشينم روبرويت و به همه چيزي اعتراف كنم ، پس به آرزويت رسيده اي . بيا . حالا من نشسته ام درست روبروي تو و صاف توي چشم هايت نگاه ميكنم تا از خودم كمتر خجالت زده شوم . ميبيني باز هم به تو پناه آورده ام

. درست مي شنوي ، جاي ديگري هم ندارم كه بروم .كس ديگري هم جز تو نبوده . من گناهي ندارم ،اما تو اين بازي را كه چرخ روزگار برايمان ريخته بود زيباتر از من بلد بودي . تو هميشه بازيگر بهتري بودي جيني . مگر نه ؟ منظورم از بازي روزگار را خوب ميفهمي ؟ وگرنه چرا اصلا من و چرا توي اين همه آدم با تو ... و توي آن خانه كه حياط هم داشت و هميشه عصرهايش همان موقع كه تو مي آمدي صفا و شادي و هزار رنگ مي گرفت . چرا اصلا بين اين همه آدم مي بايست من براي اين بازي نشان مي شدم جيني ؟ بيا . من حالا دارم همه چيز را برايت مي گويم . من بازيگر نابلدي بودم . اصلا من نا بلد ترين بازيگر دنيا هستم . ميداني تا وقتي كه عشق باشد ، اصلا بازي و بازيگر نمي خواهد ، خودش خودش را مي برد جلو جيني . اما تو بايد بهتر از من ، قانون بازي هاي اين چنيني را بشناسي . عشق هم كم كم شكلش عوض مي شود يا نمي دانم شايد هم خسته مي شود يا دچار كسالت شايد . بعد يك روز ميايي و ميبيني جايش خالي شده . ميبيني كه نيست و تو حتي به گرد پاي رفته اش هم نمي رسي . همان روزي كه ديگر از آينده حرفي نزديم و روزهايمان را به افسوس گذشته گذرانديم جيني . يادت كه ميايد ؟ خيلي روزها ميشد كه فقط از آن چه بين ما گذشته حرف ميزديم . ديگر حتي يادم نمي آيد كه كي بود بار آخر كه از روياها يمان و يا آن كشتي كه بادبانش به رنگ رنگين كمان بود حرفي زده باشيم . يعني راستش ، اين من بودم كه اين جاي بازي را ناشيانه آمدم . تو خوب بودي جيني . تو هميشه راهت را خوب بلدي ، اين من بودم كه هيچ وقت نفهميدم وقتي چيزي شبيه عشق شكلش عوض ميشود و جايش را ميدهد به انس و الفت چطور مي شود كه بازي را طوري ادامه دهم كه زندگي مان هميشه در افسوس گذشته نباشد جيني . من بد كردم . من باقي بازي را بلد نبودم و هميشه اين تو بودي كه يك تنه ميبايست براي من شادي و رنگ و نور و همه و همه چيز كه من ميخواستم ميآوردي . بيا . اگر ميخواستي اعتراف كنم بگذار باز هم برايت بگويم اگر كمي ، حتي كمي بازيگري ميدانستم همين روزها شايد كه ميشد كه به كشتي بادباني رنگين كماني مان سوار ميشديم جيني . بيا . اين من بودم كه همه حباب هايمان را يكي يكي تركاندم و خراب كردم .ميداني اگر تو از آن آدم ها بودي كه به فردا ايمان داشتي و اگر ميتوانستي دوباره فرصتي به من بدهي .... ميخواستم كه جبران كنم . من به همه چيز اعتراف مي كنم جيني . تا اين كه صبح شود وقت زيادي داريم